أَيُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقِيهِ و رسيدن به مقام والاى انسانى و سعادت دارين در گرو دو امر ميسر است : 1 - شناخت واقعى حقيقت مطلق هستى يعنى خداوند . 2 - پرستش آن ذات مقدس و نيايش به درگاه او وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ « ذاريات / 56 » . بنا بر اين در قدم اوّل هر انسانى به حكم عقل وظيفه دارد خداى را بشناسد و با معارف دين آشنا گردد و ما در اين نوشتار در صدد رسيدن به اين مطلوب هستيم و مىتوان با صراحت ادّعا كرد كه دعوت انبياء ( عليهم السلام ) نيز در اطراف اين دو محور خلاصه مىشود نخست شناخت حق و سپس پرستش آن ذات بىهمتا قرآن راجع به نبى اكرم اسلام مىفرمايد : يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنِيراً و شعار دعوت نبى اكرم اين بود كه « قولوا لا إله الا اللّه » چنان كه قرآن از زبان چندين پيامبر در قرآن اينچنين نقل مىكند : أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ . پس غرض اصلى انبياء هم ايجاد يك جامعهء توحيدى است كه هم در جنبهء نظرى و معرفتى مردم را به يك سو مىخوانند و آن آفريدگار يكتا است و هم در جنبهء عملى و رفتارى فردى بشر را به وحدت و پرستش يك حقيقت دعوت مىكنند و هم در جنبهء توحيد عملى اجتماعى بايد يك قانون در جامعه حاكم باشد و آن قانون اللّه است . پايان